სახელი*
    ელ–ფოსტა
    წერილის ტექსტი*
    საკონტროლო კოდი* კოდის განახლება
    გაგზავნა
    გვანცა ღვედაშვილი
    04.12.2017

     "ხელისუფლებას რომ მუხთარლის საქმე გამოეძიებინა, დღეს ნაკლები კითხვები და ეჭვები იქნებოდა, ვინ შემოიყვანა, როგორ და რატომ როგორც ჩატაევი, ისე მასთან მყოფი პირები. თუ თბილისიდან ბაქოში ისე ხვდება ადამიანი, რომ ვერავინ იგებს, როგორ გაიყვანეს, ბუნებრივია, ასევე ჩუმად შეიძლება თბილისში შემოსვლაც. ეს ორი ფაქტი, საერთო ჯამში, ძალიან ცუდ სურათს ქმნის. ჩვენი მთავარი საფრთხე ჩატაევის ლიკვიდაცია კი არა, საზღვრის უკონტროლობაა", - აცხადებს პოლიტოლოგი ვახტანგ ძაბირაძე "მთელ კვირასთან".

    ამასთან, პოლიტოლოგი ინტერვიუში განიხილავს სხვა საკითხებსაც - ახალი სახალხო დამცველის დანიშვნა, მერაბიშვილის საქმეზე სტრასბურგის სასამართლოს გადაწყვეტილება და სამთავრობო სტრუქტურების ცვლილება.

    "მთელი კვირა": 22 ნოემბრის სპეცოპერაციასთან დაკავშირებით ხელისუფლების განცხადებებს როგორ შეაფასებდით?

    ვახტანგ ძაბირაძე: ძალიან რთულია ჩემი მხრიდან ამის შეფასება ორი მარტივი მიზეზის გამო. პირველ რიგში, მე არ გახლავართ სპეცოპერაციების შეფასების სპეციალისტი და, ამასთან, ნაკლები ინფორმაცია მაქვს იმისთვის, რომ შევაფასო, რა ხდებოდა. ის, რომ ოპერაცია 20 საათი გრძელდებოდა, ცოცხლად აყვანა შეეძლოთ თუ არა და ა.შ., ჩემი აზრით, ჰაერზე საუბარია. თუ ვინმეს მართლა აინტერესებს ეს ყველაფერი, უნდა ჩატარდეს გამოძიება, ჩაერთოს პარლამენტი და ოპოზიციამ და უმრავლესობამ ერთად მოისმინონ არსებულ კითხვებზე პასუხები.

    არც იმას ვემხრობი, რომ ხელისუფლება მაშინვე გამოსულიყო განცხადებებით ჩატაევთან და სხვებთან დაკავშირებით. რეალურად, ჩვენი ხელისუფლებისადმი ნდობა ასეთ საკითხებში ნაკლებია, თუ გავითვალისწინებთ აფგან მუხთარლის საქმესაც. ზოგადი ფონი ქმნის ასეთ დამოკიდებულებას, თორემ ხელისუფლებას რომ მუხთარლის საქმე გამოეძიებინა, დღეს ნაკლები კითხვები და ეჭვები იქნებოდა, თუ ვინ შემოიყვანა ისინი, როგორ და რატომ.

    აქ არის კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი მომენტი - ამ საქმეში ჩართულია ამერიკის სპეცსამსახურებიც. ცაკლე თემაა, თუ რამხელა ინტერესი აქვს რუსეთს ამ საქმისადმი. თურქეთის ინტერესიც რომ არანაკლები იქნება, ცხადია, რადგან ჩატაევი თურქეთის აეროპორტის აფეთქების ერთ-ერთ ორგანიზატორად არის მიჩნეული. ასე რომ, ხელისუფლებას რომც უნდოდეს, ყველაფრის დამალვას ვერ შეძლებს. ამიტომ მგონია, რომ ჯერ შედეგებს უნდა დაველოდოთ და მერე შევაფასოთ.

    "მ.კ.": ახმედ ჩატაევის ლიკვიდირების დადასტურებასთან ერთად დაიწყო საუბარი, რომ საქართველო, შესაძლოა, უფრო დიდი საფრთხეების წინაშე დადგეს. თქვენ როგორ ფიქრობთ?

    ვ.ძ.: არსებობდა სხვა გამოსავალი?! შესაძლოა, არც იცოდნენ ოპერაციის დაწყებამდე ჩატაევის ვინაობა, მაგრამ დავუშავთ, რომ წინასწარ იყო ცნობილი, არ უნდა განეხორციელებინათ სპეცოპერაცია?! პრობლემა ის კი არ არის, ჩატაევის ლიკვიდაცია შეუქმნის თუ არა საქართველოს საფრთხეს, პრობლემა ის არის, როგორ შემოაღწიეს. უნდა ვიფიქროთ ამაზე და ეს უნდა გახდეს მსჯელობის საგანი. სწორედ იმიტომ გავავლე პარალელი მუხთარლის საქმესთან, რომ თუ თბილისიდან ბაქოში ისე ხვდება ადამიანი, რომ ვერავინ იგებს, როგორ გაიყვანეს, ბუნებრივია, ასევე ჩუმად შეიძლება თბილისში შემოსვლაც. ეს ორი ფაქტი, საერთო ჯამში, ძალიან ცუდ სურათს ქმნის.

    შესაძლოა, ჩატაევის მოკვლამ გარკვეული საფრთხეები შეგვიქმნას, მაგრამ სანამ ეს მოხდებოდა, მანამდე 4 ტერორისტი თბილისში იყო, ჩვენ კი ისიც არ ვიცით, რა უნდოდათ და არც აქვს ამას მნიშვნელობა. ფაქტი ის არის, რომ საფრთხე არსებობს და მისგან თავის დაცვის საუკეთესო საშუალება იქნება, საზღვარი ისე დავიცვათ, არც ერთ არალეგალს არ შეეძლოს უკანონოდ მისი გადმოკვეთა.

    "მ.კ.": ახალი სახალხო დამცველის არჩევის პროცესი საკმაოდ ხმაურიანი იყო. თქვენ როგორ შეაფასებდით ნინო ლომჯარიას ომბუდსმენად დანიშვნას?

    ვ.ძ.: მინდა, მჯეროდეს, რომ ძალიან კარგი ომბუდსმენი იქნება და გულწრფელად ვუსურვებ, მან ეს შეძლოს. თუმცა ის, რომ ლომჯარიამ აუდიტის სამსახურში ერთწლიანი მუშაობის შემდგომ მმართველი გუნდის ნდობა დაიმსახურა და მისი მუშაობა ხელისუფლებამ დადებითად შეაფასა, გარკვეულ ეჭვს იწვევს. ეს შეიძლება კარგიც იყოს. მე არ ვიცი, იქ რა საქმეებზე მუშაობდა ქალბატონო ლომჯარია, მაგრამ, ჩვენი ტრადიციიდან და განწყობიდან გამომდინარე, მაინც ჩნდება ეჭვები და კითხვის ნიშნები.

    დასასრული

    მაგრამ მახსოვს ისიც, რომ ნინო იყო არასამთავრობო სექტორში, მისი განცხადებებიდან გამომდინარე, საკმაოდ პრინციპულად მოქმედებდა. ასე რომ, ამ შემთხვევაში ორ პერსონასთან გვაქვს საქმე და მე ვისურვებდი, რომ სახალხო დამცველის პოსტზე იგი ისეთი ყოფილიყოს, როგორიც არასამთავრობოში მუშაობისას იყო.

    "მ.კ.": უნდა გკითხოთ სტრასბურგის სასამართლოს მიერ მერაბიშვილის საქმეზე გამოტანილ გადაწყვეტილებაზეც. რამდენად შესაძლებლად მიგაჩნიათ, საქმეზე რაიმე გავლენა მოეხდინა წოწორიას და მოქმედებს თუ არა ქვეყნის იმიჯზე ასეთი საქმეები?

    ვ.ძ.: რა თქმა უნდა, ცუდად მოქმედებს. ეს საკითხი პრობლემაა, როცა მერაბიშვილის გაყვანა მოხდა. რაც უნდა ილაპარაკონ, რომ კამერები არ ყოფილა და არ გაუყვანიათ, საქართველოში, მე არ მგონია, სერიოზულად მოაზროვნე ადამიანს კითხვის ნიშნები ჰქონდეს. ეს საქმე ვერ გამოიძიეს და სტრასბურგის სასამართლომ მიიღო ის გადაწყვეტილება, რაც მიიღო. ხელისუფლებას მაშინ უნდა ემოქმედა სწორად. თავისთავად ის ფაქტი, რომ სტრასბურგმა მიიღო გადაწყვეტლება და მერაბიშვილისთვის კომპენსაციის გადახდა დაავალდებულა სახელმწიფოს, უკვე მოქმედებს ქვეყნის იმიჯზე. თუ ხელისუფლებას ჰგონია, რომ წაუყრუებენ და ჩაიფარცხება ეს პროცესი, ასე არ მოხდება. ამას ექნება გაგრძელება. რა თქმა უნდა, ამით საქართველოს ევროპასთან ურთიერთობა არ შეიცვლება, მაგრამ პერსონალურად ამ ხელისუფლებისთვის ძალიან ცუდი და პოლიტიკურად წამგებიანია სტრასბურგის განაჩენი.

    რაც შეეხება წოწორიას გავლენას, არ მგონია, რომ ეს რეალური იყოს. ეს უფრო თავის მართლების უღიმღამო მცდელობა მგონია. იმის თქმა, რომ წოწორიამ 9 მოსამართლეს ტვინი გადაუბრუნა, არასერიოზულია და ეს ცუდი პიარის ნაწილია.

    "მ.კ.": რაც შეეხება აქტიურ სამთავრობო ცვლილებებს, როგორ ფიქრობთ, რამდენად სწორად მიმდინარეობს პროცესები?

    ვ.ძ.: საკითხი თავისთავად პრობლემური და სწორია. ქვეყანას უნდა ჰყავდეს მცირე ხელისუფლება, არა მარტო ცენტრალურ, არამედ თვითმმართველობის დონეზეც. ამიტომ როგორც პრემიერის, ისე თბილისის მერის გადაწყვეტილება, მოახდინონ რეორგანიზაცია, ძალიან კარგია და უკეთესი იქნება, თუ რაიონებშიც ახლად არჩეული მერები მათ მიბაძავენ.

    თუმცა აქ არის ორი პრობლემა. პირველი - დღეს დასაქმებული ხალხი ჩვენი ქვეყნის მოქალაქეები არიან. ამას იმიტომ ვამბობ, რომ უცებ გამოუცხადო ამ ადამიანებს, რომ თავისუფალნი არიან და უმუშევარი დატოვო, ეს არის ტრაგედია. ჩვენ უნდა ვიზრუნოთ მოქალაქეებზე. თუნდაც, მინიმუმ, ხელფასის 70% სამსახურიდან გათავისუფლების შემდეგ გადაუხადოს ხელისუფლებამ ამ მოქალაქეებს ერთი წლის განმავლობაში ან იქამდე, სანამ სხვაგან დასაქმდებიან. ჩვენ დავკარგავთ ერთ წელს, მაგრამ ეს პროცესი ნაკლებად მტკივნეული იქნება. არ შეიძლება, რამდენჯერაც ხელისუფლება შეიცვლება, იმდენჯერ შევცვალოთ ეს ხალხი, რადგან მათი ბრალი არ არის, თუ ვინმე შტატებს ბერავს.

    მეორე მხრივ, ის, რომ რაღაცები მცირდება, ბევრს არაფერს ნიშნავს. უნდა მოხდეს გააზრება, თუ როგორი ხელისუფლება და მთავრობა გვინდა, რამდენად ეფექტური იქნება ის რეფორმები, რომელსაც განახორციელებენ. მე არ მომისმენია, რომ გამოსულიყო პრემიერი და დაესაბუთებინა, რა მოხდა, როგორ და რა შედეგს ელოდება. იგივე შემიძლია გითხრათ კალაძის შემთხვევაშიც, რომელმაც 19 კომისია გააუქმა. მე არ შემიძლია გითხრათ, რა სამსახურებია ეს, მაგრამ აქაც ოპტიმიზაცია სწორია, იდეას ვემხრობი, მაგრამ უნდა იყოს დასაბუთებული - რას აუქმებენ, რატომ და რას ველოდებით აქედან.

    თუკი ეს ორივე კომპონენტი იქნება გათვალისწინებული, მერე უკვე შეგვეძლება იმაზე საუბარი, რამდენად ეფექტური იქნება ეს ცვლილებები. ჩვენი ისტორიიდან გამომდინარე, რაღაცების გაუქმება მუდმივად ხდებოდა, თუმცა ეს იყო მექანიკური და არა დასაბუთებული ქმედება.

    ლიცენზია
    დატოვე კომენტარიკომენტარები (0)
    ჩაწერა სახელი

    Copyright © 2006-2017 by Resonance ltd. . All rights reserved
    Site Meter