მიმდინარე პოლიტიკური პროცესების შეფასებისას, ოპოზიციონერი, ცოტნე კობერიძე ამბობს, რომ ოპოზიციურ ფლანგზე რეალური ერთობა არ არსებობს. არჩევნებში მონაწილეობაზე ამტყდარ დაპირისპირებაზე ფიქრობს, რომ ყველაფერი ფინანსებზეა დამოკიდებული. სკეპტიკურად უყურებს ექსპრეზიდენტის, სალომე ზურაბიშვილის ლიდერობის რესურსსა და ახალი პარტიების პერქსპექტივას
„რეზონანსი”: ბოლო დღეების განხილვის თემა კვლავ „ოპოზიციურ ალიანსია”. როგორ ფიქრობთ, რა მომავალი აქვს ამ გაერთიანებას?
ცოტნე კობერიძე: არანაირი გაერთიანება არ არსებობს და ჩემი აზრით, არც არსებულა. თუ ეს გაერთიანება ნიშნავდა ერთმანეთზე თავდაუსხმელობას, პეტრე ცისკარიშვილის პოსტის გარდა არაფერზე რეაგირება არ ჰქონიათ და ხალხი, რომელსაც ერთმანეთი მოღალატეები ჰგონიათ, მე არ მგონია, ის ხალხი რამეში ერთად იყოს. ეს იყო რაღაცა ფიქცია. ნორმალურად დაკვირვებული თვალისთვის ისედაც ცნობილი იყო, რომ არარსებული რაღაც იქნებოდა. ერთობა ნიშნავს რაღაც საერთო ბრენდს, რომელიც ერთნაირად იღებს პასუხისმგებლობას, არჩევნებზე ერთად გავა, რაც არ იყო. ახლა რასაც უნდა, იმას დაარქმევენ.
სწორედ ამიტომ მე სკეპტიკურად ვიყავი განწყობილი, მაგრამ ახლა უკვე ჩემს მიღმაც მგონია ყველას, მათ შორის ამ პროცესის მონაწილეებსაც (ძალიან ორთოდოქსი ალიანსელი თუ არ არის ვინმე), ესმის, რომ რაღაც სიგიჟეზე და სისულელეზე ვსაუბრობთ.
„რ”: როგორ შეაფასებდით ექსპრეზიდენტის, სალომე ზურაბიშვილოს აქტიურა შიდა პოლიტიკაში დაბრუნებას?
ც.კ: არანაირი რესურსი არ აქვს. ის არის ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი არჩევნებით არჩეული პრეზიდენტი. რა პარტიამაც მას ჩაასხა ფული, ვინც აირჩია იმ პარტიასთან აღარ არის და აქეთ მხარეს ის რეინტეგრირდა, როგორც ოპოზიცია. მას ჰქონდა შანსი, მომენტუმი მიეცა ამ ლიდერობის, გაიარა იმ წელმა, ეპოქამ და პოლიტიკურმა ციკლმა. ამ ყველაფრის ფონზე, ადამიანი, რომელიც საკუთარ თავს ლეგიტიმურ პრეზიდენტს უწოდებს და ასეც მიიჩნევს, ახლა აცხადებს, რომ ოპოზიცია ყაველაშვილის მიერ დანიშნულ, ანუ მისივე ლოგიკით, არალეგიტიმურ არჩევნებზე უნდა გავიდეს, შეიქმნას ერთიანი სია და თავად ამ სიის ლიდერი გახდეს, არის უკიდურესად დიდი არათანმიმდევრულობა. თუ რამე მსგავსი უნდოდა, რატომ იყო ერთის მხრივ ბოიკოტის მომხრე თავის დროზე, ან რატომ იყო იმ პოლიტიკური ნარატივის ლიდერი? ის ხომ ერთ-ერთი წამყვანი ფიგურა იყო არჩევნების დელეგიტიმაციისა და ბოიკოტის პროცესში? თუ იმ არჩევნების შედეგებს არ აღიარებ, მაშინ მორჩა – ვსიო. ახლა, მომდევნო ეტაპზე, არალეგიტიმური ხელისუფლების მიერ დანიშნულ არჩევნებზე რატომღა საუბრობს? თუ ეს პროცესი ხელახლა არ გადაიაზრა და საჯაროდ არ თქვა, რომ რაღაც შეეშალა ან შეცდომა დაუშვა, მისი პოზიცია აბსოლუტურად გაუგებარი და უცნაური რჩება.
- ცოტნე კობერიძე: არანაირი რეალური დაპირისპირება არ არის. რასაც ვუყურებ, ეს უფრო რესურსებისა და ფინანსების ნაწილია. თუ იქნება რესურსები, ოპოზიცია გავა არჩევნებზე, თუ არ იქნება – არ გავა.
რეალურად, ის იყო ერთადერთი ფიგურა, რომელიც კონსტიტუციურ ინსტიტუტს წარმოადგენდა, რადგან ოპოზიციურ ფლანგზე რეალური ძალაუფლების მქონე სხვა ლიდერი უბრალოდ არ არსებობდა; სწორედ ამიტომ იყო მისი საჭიროება აქტუალური იმ მოცემულობაში, რამდენადაც ეს შესაძლებელი იყო. თუმცა, მას შემდეგ, რაც მან პრეზიდენტის სასახლე დატოვა და პროცესების გაგრძელების არანაირი კონკრეტული ხედვა აღარ წარმოადგინა, ვთვლი, რომ მისი პოზიტიური პოლიტიკური როლი ამით სრულად ამოიწურა და დასრულდა.
„რ”: როგორ აფასებთ არჩევნებში მონაწილეობა-არმონაწილეობაზე არსებულ დაპირისპირებას?
ც.კ: არანაირი რეალური დაპირისპირება არ არის. რასაც ვუყურებ, ეს უფრო რესურსებისა და ფინანსების ნაწილია. თუ იქნება რესურსები, ოპოზიცია გავა არჩევნებზე, თუ არ იქნება – არ გავა; ვისაც ექნება, ის გავა. გვარამიასა ვუსმინე და დამრჩა შთაბეჭდილება, რომ და მთავარი გამოწვევა სწორედ ეგ იყო. პრობლემად ის კი არ დასახელებულა, რომ ზოგადად, არალეგიტიმური მთავრობის მიერ ჩატარებულ არჩევნებზე არ უნდა გახვიდე, რადგან ეს რუსული სპეცოპერაციაა (რასაც ადრე ხალხს ეუბნებოდნენ), არამედ ის, რომ უბრალოდ წინასაარჩევნო კამპანიას ვერ ჩაატარებ. ეგ, ნუ, ობიექტური მოცემულობა და გულწრფელი ნათქვამია. უბრალოდ, მაშინ გავიდნენ ისინი, ვისაც ჰქონდა რესურსი, და გავიდნენ. აბა, მანამდე რატომ ეუბნებოდნენ ხალხს, რომ ზოგადად არჩევნებზე გასვლა რუსული სპეცოპერაციაა, რა კავშირი აქვს ამას რეალობასთან? ოპოზიცია მოიქცევა ისე, რამდენადაც რესურსი იარსებებს.
მე რაღაც ისე მომეჩვენა, რომ ეს, ყველაზე მეტად ბოიკოტით დამახასიათებელი ალიანსიც კი ახლა იმაზე საუბრობს, რომ რეგიონებში ჩასვლასაც ფული უნდაო, და ამ მიზეზით პირდაპირ არჩევნებზე გადიან. ეს ნიშნავს, რომ თუ ფული იქნება, მერე ეგ შეცვლის კონტექსტს. რესურსები ამ ქვეყანაში ჯერ არ არის, ამიტომაც არ ჩანს დიდი სურვილი, რომ არჩევნებზე გავიდნენ, მაგრამ ამის პოტენციალი თუ გაჩნდება, ყველა ეს არგუმენტი, რასაც აქამდე ვისმენდით, გაქრება და ერთიანად შეიცვლება – სულ სხვანაირ ტიკტიკს გავიგებთ. ეს კი არაფერს ცვლის და ძალიან პრობლემატურია, იმიტომ რომ ხალხს ჯერ ეუბნები – არჩევნების მომხრე ხარ? არჩევნებს აზიარებ? იდიოტი ხარ, თუ არჩევნებზე ფიქრობ, მომენტი უნდა შეიცვალოსო. მერე ახლოვდება არჩევნები და ბოლო თვეებში ეუბნები, რომ კი, არჩევნებზე თუ არ მოდიხარ, სწორედ მაგ შემთხვევაში ხარ იდიოტი. ამ ყველაფერს განაპირობებს ის, თუ ვისთვის რა და როდის არის მომგებიანი.
ეს პარტიის მხრიდან მესმის, მაგრამ ზოგადად ქვეყნისთვის პრობლემა ის დგება, რომ ხელისუფლების ცვლა ბევრ ხალხს უნდა ხოლმე, მაგრამ არჩევნების იდეა ისეა დაზარალებული, რომ ძალიან ჭირს საკუთარი ამომრჩევლის მოყვანა. ამიტომაც მოლოდინი რომ ჰქონდათ, მილიონზე მეტი ამომრჩეველი მოვიდოდაო, ვერ მოიყვანა ოპოზიციამ – ვერ მოაყვანინეს მილიონზე მეტი ამომრჩეველი. ამ მიზანს თავადვე ვაზიანებთ არჩევნების იდეაზე დარტყმით. მერე ხალხს აღარც რევოლუციას სთავაზობ, აღარც არჩევნებს, თითქოს რაღაც მესამე, მითოსური გზა არსებობს და ამ მითოსურმა გზამ მოგიყვანა აქამდე. მე არ მგონია, რომ ახლა კარგად ვიყოთ და თუ ამ ხალხს დავუჯერებთ, სწორი გზაა არჩეული.
„რ”: როგორ უყურებთ ახალი პარტიების პერსპექტივას, მათ შორის ვიქტრორ ყიფიანის წამოწყებას?
ც.კ: ახალი პარტია რომ იქმნება და ისიც კი არ იცი, გადის თუ არა არჩევნებზე, მე ამას პოლიტიკურ ცვლადად ვერ აღვიქვამ. სანამ არ იქნება ნათქვამი, თუ როგორ აპირებენ ძალაუფლებამდე მისვლას, მანამდე პროცესს ვერ გავიგებ. გარდა ამისა, არ არსებობს იდეოლოგიური საძირკველი. პოლიტიკაში რომ არ ვიყო ჩართული, ალბათ, კარგად ვერც გავერკვეოდი. სინამდვილეში, ეს სიახლე თავისთავად იდენტობას არ წარმოადგენს და არც არაფერს ნიშნავს. ძალიან ზრდილობიანი, კარგი ადამიანები არიან, რადგან საკუთარ პოზიციას ამომრჩევლის ინტერესებიდან გამომდინარე იცავენ, მაგრამ იმის განცდა, რომ პოლიტიკურად რაიმე ახალს ამბობენ, ნამდვილად ვერ ვხედავ