ანალიტიკოსმა ვახტანგ ძაბირაძემ ქვეყანაში მიმდინარე პროცესების შეფასებისას ეუთოს მიერ „მოსკოვის მექანიზმის" ფარგლებში საქართველოზე მომზადებული ანგარიში შეაფასა და ხაზი გაუსვა იმას, რომ ეს დასაწყისია და აუცილებლად მოჰყვება უფრო მძიმე შედეგები. ოპოზიციის გეგმებს გაუგებარი უწოდა და აღნიშნა, რომ არსებულ ვითარებაში რთულია რაღაც გარღვევა მოახდინოს.

• ვახტანგ ძაბირაძე: "განცხადებას 24 ევროპის სახელმწიფო აწერს ხელს, რაც იმას ნიშნავს, რომ ნელ-ნელა იზოლაციაში ვექცევით".

ვახტანგ ძაბირაძე: არ ვიცი „ქართულ ოცნებას" რა ეგონა, მაგრამ აქამდე რომ მოვიდოდა საქმე, არ იცოდა? ან ის არ იცის, რომ ამას უფრო მძიმე შედეგები მოჰყვება? სანქციებიც იქნება. ნუთუ ამას ვერ ხვდებიან? რამდენიც არ უნდა იძახონ, რომ ეს არის ფარატინა ქაღალდი და არაფრის მომცემია, განცხადებას 24 ევროპის სახელმწიფო აწერს ხელს, რაც იმას ნიშნავს, რომ ნელ-ნელა იზოლაციაში ვექცევით. პოლიტიკურიდან ეკონომიკურ იზოლაციაში გადასვლა ძალიან მარტივია. ყველა შეღავათი მოგვეხსნება და დაფინანსება შეწყდება. ამას რატომ არ უყურებს ხელისუფლება? უბრალოდ არ მესმის. ლაპარაკი, რომ ყველამ საკუთარ თავს მიხედოს, არ გამოდის, რადგან რეალობა მკვეთრად შეცვლილია. ფაქტობრივად, ჩვენი ქვეყნის იგნორირება ხდება.

როცა პარლამენტის თავმჯდომარე გამოდის, ვალდებულია თქვას, ეუთოს რომელი პუქნტი არ შეესაბამება გადაწყვეტილებას. ის, რომ ადამიანის უფლებები კატასტროფულ მდგომარეობაშია, ამას რად უნდა ბევრი ლაპარაკი? რა არის ამ დასკვნაში ისეთი, რაც ფაქტებს არ ეფუძვნება?!

„რეზონანსი": „მოსკოვის მექანიზმის"ფონზე, რა შანსები აქვს ოპოზიციას? მოახდენენ თუ არა საზოგადოების მობილიზებას?

ვ.ძ: მოდი შევხედოთ, ავიღოთ განათლების რეფორმა, რომელიც თავიდან ტექნიკური და თბილისის უნივერსიტეტების გაერთიანებას გულისხმობდა, დიდი აჟიოტაჟი მოჰყვა. მოგვიანებით ეს ამბები ჩაიფარცხა, მაგრამ ფაქტობრივად, ილიაუნის უნივერსიტეტი გაუუქმეს. ამას იმიტომ ვამბობ, რომ საზოგადოება ამაზე რამდენად სოლიდარულია? როცა ელიტური საზოგადოება უნივერსიტეტს გვერდში არ უდგას, გამოდის, ისინი არც ისე სოლიდარულები არიან და ყველა საკუთარ თავს უფრთხილდება. ჩვენ ვერ მივაღწიეთ იმ დონეს, რა ხარისხიც თითქმის ნახევარი საუკუნის წინ იყო პოლონეთში. აქედან გამომდინარე, ეს პროცესი, რაც საერთაშორისო საზოგადოების მხრიდან არის, საჭიროა, მაგრამ უფრო აუცილებელია ჩვენი საზოგადოების რეაქციები. აქ მნიშვნელოვანია ის, რომ პოლიტიკურ ოპოზიციას მათი სპექტრიდან მხარდაჭერა არ აქვს - ზოგი ვის ემხრობა, ზოგი ვის. ახლა ეს ალიანსი შეიქმნა და საკითხავია, რა უნდა გააკეთონ. გაერთიანება არ იქნებაო, აბა რა უნდა დაგეგმონ, ვერ გავიგე. ამას იმიტომ ვამბობ, რომ დასავლეთისგან წამოსული პროტესტი იმუშავებს, მაგრამ ცოტა უფრო გვიან. „ქართული ოცნება" საკონმდებლო ცვლილებებით ყველანაირად ცდილობს, რომ საპროტესტო მუხტი ჩააქროს. ამიტომ ამ ვითარებაში რთულია ვთქვათ, რომ ოპოზიცია რაღაც დიდ გარღვევას მოახდენს.

„რ": რაზე მიანიშნებს ხელისუფლების ცვალებადი გადაწყვეტილება 6 წლიანი მანქანების ჩამოყვანის მაგივრად, განბაჟების ფასის აწევა?

ვ.ძ: საქმე იმაშია, რომ ხელისუფლება ზონდირებას იწყებს, მაგრამ წინა პლანზე არასდროს გამოაქვთ ის, რაც რეალურად უნდა. განათლების სისტემაში ცვლილება, რაც უნივერსიტეტების გაერთიანებას გულისხმობდა, ფუჭი გასროლა იყო, რადგან შემდგომ ილიაუნი და სოხუმის უნივერსიტეტი გაეუქმებინათ. სინამდვილეში ეს სურდათ. ზუსტად ასეთივე ვითარებაა 6 წლიან მანქანებზე. ყველამ იცის, რომ ახალი მანქანა ძველს ჯობია, თუმცა ნახეთ ხელისუფლებამ რა გააკეთა - 6 წლიანი მანქანების შემოყვანა ბიუჯეტის შევსების წყაროდ გამოიყენა. ვითომ დათმობაზე წავიდა, რეალურად კი მათთვის უკეთესი ვითარება მიიღო. ფაქტობრივად, ეს გადასახადი გაუტოლდება იმას, რაც შეიძლებოდა ახალი მანქანის ჩამოყვანაში გადაეხადათ. როგორც ჩანს, ფულის მიღების ახალი წყარო აღმოაჩინა და ამას მერე ისე გამოიყენებს, როგორც უნდათ.

„რ": 11 მარტს სომხეთის პრემიერის ევროპარლამენტში გამოსვლისას საქართველოს ხსენება დაკავშირებულია თუ არა მის თბილისში ვიზიტთან, როცა პრემიერს, ირაკლი კობახიძეს შეხვდა?

ვ.ძ: ფაშინიანისადმი ჩემი უღრმესი პატივისცემის მიუხედავად უნდა ვთქვა, რომ მან ძალიან მძიმე ნაბიჯები გადადგა, თუნდაც ყარაბახთან მიმართებაში. უნდა ვაღიარო, რომ როცა მისი გამოსვლა მოვისმინე, გამიჩნდა აზრი, ქართულმა მხარემ სთხოვა ელაპარაკა იმ თემაზე. ამ მოსაზრებას არსებობის უფლება აქვს. შეიძლება ასე პირდაპირ არ ეთქვათ, მაგრამ შესაძლოა ფაშინიანს დარჩა შთაბეჭდილება, რომ კარგი იქნებოდა, თუ იტყოდა. ქართული მხარე რომ არაფერ შუაშია, ნამდვილად არ მჯერა. მგონია, რომ „ქართულ ოცნებას" ამ განცხადებაში გარკვეული წვლილი შეტანილი აქვს, რადგან მას ნამდვილად სჭირდებოდა. სამწუხაროა, რომ სომხრთი გვჭირდება ევროპასთან დიალოგის დასაწყებად მაშინ, როცა კავკასიაში ჩვენ ვიყავით მედროშე პროევროპული პოლიტიკის ჩამოყალიბებისა და გავრცელების თვალსაზრისით.